Ga niet naar zee

Tommy Wieringa –  ‘Naar Delfzijl’

Eind vorig jaar bracht Tommy Wieringa het boek ‘Ga niet naar zee uit’. 

‘In Ga niet naar zee beweegt Tommy Wieringa zich tussen het wereldse rumoer en de stilte van kloosters en het platteland. De lezer volgt het leven van de schrijver op de voet, en leert dat succes of tegenslag geen invloed heeft op zijn werk – al schrijft het beter op een volle dan op een lege maag. Tommy Wieringa maakte een persoonlijke selectie uit de korte stukken die hij in de loop der jaren schreef, zodat Ga niet naar zee leest als een kleine autobiografie.’

In het boek staat ook een verhaal over een bezoek van Tommy Wieringa aan Delfzijl.

‘Elke eerste zaterdag van het bockbierseizoen drink ik me halfblind aan dat spul. Dit jaar eindigt het in Utrecht bij een vrouw van onbegrijpelijke schoonheid. Daarnaast is ze behoorlijk zielig. Ik vond mezelf ook behoorlijk zielig. We passen goed bij elkaar. Zij heeft zichzelf op vijftienjarige leeftijd gemodelleerd naar Eline Vere. Het is nooit meer goed gekomen, net zoals je mond blijft openstaan wanneer de klok twaalf slaat.
 ‘s Morgens vraagt ze: Ibuprofen of paracetamol?’ Ze brengt me een pil en een glas water. ‘Neem de hele strip maar mee, je ziet er niet uit.’ Mijn gezicht voelt alsof ik in slaap ben gevallen onder de zonnebank. Ze geeft me een geurig zalfje. Ze is een goede vrouw.’
   ‘Nu moet je gaan, ‘zegt ze.
Ik rijd naar Delfzijl om te rugbyen. Onderweg lap ik mezelf beetje bij beetje op; koffie bij de Shell, nog een pil, naar de wc bij de Esso en een broodje frikadel mee voor onderweg. Vet is goed, zeggen ze, als je je zo voelt. De weg naar Delfzijl is bezaaid met platgereden vossen en hazen. Ter hoogte van Heerenveen gaat het beter en zing ik mee met liedjes op de radio. Bij Surhuisterveen gaat het toch nog mis- ik draai het raam open en een bruine streep koffie en frikadel waait uit mijn mond.
   De laatste keer dat ik Delfzijl zag, ben ik bijna gestorven van ongeluk. Nu ben ik opnieuw niet op mijn best. Langs de weg staat een bord van gemeentewege met een vader en een kind erop. De vader lacht en tilt het kind op, daaronder staat ZORGEN VOOR HET DELFZIJL VAN MORGEN. De gemeente heeft de slogan misschien anders bedoeld dan ik hem opvat.
   Het rugbyveld ligt in de toendra buiten de stad. Een teamgenoot trekt zijn neus op als hij langs mij loopt. ‘Je ruikt als een hoer, Wieringa’

Voor de wedstrijd begint, zijn we een minuut stil ter nagedachtenis aan Claus von Amsberg. Een polaire wind suist over de vlakte, dertig rugbyers en een scheidsrechter staan rechtop onder de asgrijze hemel. De stilte duurt een leven lang.’

N.B.

Zie ook een eerdere bijdrage over een ander bezoek van Tommy Wieringa aan Delfzijl. 

Advertisements

About klaasamulder

kunst & cultuur
This entry was posted in klaasamulderVK-2011-03 and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s